Eagles Nest - Η φωλιά των αετών

H φωλιά των αετών δεν είναι κάποια λέσχη φανατικών γκουτσαίων ή χαρλεάδων αλλά το πρώην εξοχικό του Χίτλερ. Η διαδρομή προς τα εκεί "νομίζεις" ότι είναι εκπληκτική. Φτάνεις εκεί, παρκάρεις το μηχανάκι σου σε χώρο για μηχανάκια, πληρώνεις το αλμυρό εισιτήριο και μπαίνεις σε ένα λεωφορειάκι που σε ανεβάζει στο πρώτο επίπεδο. Περίπου στα 700-800 μέτρα. Σε αυτήν τη διαδρομή σου πέφτει το σαγόνι. Δυστυχώς ο μόνος τρόπος για να ανέβεις είναι το λεωφορείο ή η πεζοπορία αν αντέχεις. Και σίγουρα δεν υπάρχει τρόπος να ανέβεις με μοτοσυκλέτα όπως με ρώτησε ένας ξανθός νεαρός χαρλεάς στο πάρκινγκ όταν έφευγα. Επίσης με ρώτησε αν ήμουν Κροάτης (μπέρδεψε το HR με το GR της πινακίδας μου). Από μακριά μου λέει ήρθες. Ναι του λέω εσύ από που είσαι? Από τη Σουηδία. Κατέβηκε 2κάβαλος με ένα Χάρλευ, δεν ξέρω μοντέλο αλλά σίγουρα όχι το τουριστικό με τις βαλίτσες και τις πολυθρόνες. Αφού φτάσεις στο πρώτο επίπεδο με το λεωφορείο μπαίνεις σε ένα σκοτεινό και υγρό τούνελ που στο τέλος έχει ένα μεγάλο ασανσέρ. Αυτό σε ανεβάζει στα 1800 μέτρα και τότε έχεις φτάσει στη φωλιά των αετών. Η θέα σου κόβει την ανάσα. Το σπίτι πλέον έχει γίνει εστιατόριο και έχει ένα μικρό διάδρομο με φωτογραφίες και την ιστορία του χώρου. Κτίστηκε γύρω στο 1930 για να γίνει δώρο για τα 50α γενέθλια του Χίτλερ. Μέσα σε ένα χρόνο ανοίχτηκε ο δρόμος, μεταφέρθηκαν τα υλικά και τελείωσε το οικοδόμημα. Πάσα σύγκριση για τον τρόπο και την ταχύτητα που ανοίγονται οι δρόμοι στην Ελλάδα θα θεωρηθεί κακοήθεια.

Σάλτσμπουργκ

Έτσι μεταξύ σνίτσελ, μπύρας, ποδαρόδρομου, μουσείων και κήπων ήρθε η ώρα για το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι του ταξιδιού, τις Άλπεις. Αναχώρηση για Σάλτσμπουργκ, την Αλατούπολη δηλαδή. Μια από τα ίδια στην Autobahn, χωρίς διαρροές αυτή τη φορά και το τοπίο να γίνεται επιτέλους αλπικό. Γαλάζιες λίμνες διαδέχονται πράσινα δάση και οι ταμπέλες προς Mayierling σε προκαλούν να αλλάξεις το πρόγραμμα αλλά οι μέρες είναι λίγες και δεν μπορείς να τα δεις όλα. Σύντομα αφήνω πίσω μου το Σάλτσμπουργκ και μπαίνω στη Γερμανία. Ο ξενώνας που μένω είναι 20 χλμ μακριά από την Αλατούπολη και λίγο μετά τα σύνορα με την Γερμανία. Όπου σύνορα βλέπε μια ταμπέλα που σε καλωσορίζει στη Γερμανία και άλλη μια για τα όρια ταχύτητας.  Βγαίνω από την autobahn και κατευθύνομαι προς ένα μεσαιωνικό κάστρο που έχει μια εκδήλωση με ιππότες, τοξότες κτλ. Κοντά στο κάστρο υπάρχει ένα μικρό εστιατόριο. Καθόμαστε να φάμε και στην ερώτηση τι θα πιείτε του απαντάω μια μικρή βαρελίσια μπύρα. Το ποτήρι που μου φέρνουν είναι μισόλιτρο. Εντάξει είμαστε σίγουρα στη Γερμανία. Δεν γράφω κόστος φαγητού και ποτού γιατί την επόμενη φορά που θα πάτε σε Ελληνικό εστιατόριο, τι λέγαμε για εκείνον το δίσκο και που θα προσγειωθεί...

Το gps μου δείχνει ότι έχω φτάσει στον προορισμό μου και εγώ είμαι σε ένα δρόμο ανάμεσα σε 2 χωράφια. Από δεξιά είναι ο αχυρώνας ενός σπιτιού και από αριστερά κάπου στο βάθος μετά το χωράφι ένα σπιτάκι. Λες να έκλεισα δωμάτιο στον αχυρώνα? Τελικά το σπιτάκι στο βάθος είναι ξενώνας, 3όροφος, κουκλίστικος και νομίζεις ότι θα βγει η Χάιντυ να τρέξει στα λιβάδια. Το δωμάτιο είναι ισόγειο αλλά με απίστευτη θέα. Τον αχυρώνα δεν τον γλύτωσα όμως. Όταν ρώτησα που να παρκάρω γιατί δεν έβλεπα τίποτα άλλο παρκαρισμένο εκεί γύρω μου είπανε αν θέλω να παρκάρω στον αχυρώνα. Το γκούτσι μαζί με τα κουνελάκια. Άλλο να σας λέω και άλλο να το βλέπετε. Την επόμενη μέρα τα κουνελάκια έχουν ένα χαρούμενο ξύπνημα από Mistral εξάτμιση σε συνδυασμό με ξηροκάμπανο συμπλέκτη. Παίρνω την ανηφόρα για τις Άλπεις. Το πρόγραμμα λέει πρώτα Eagles nest και μετά λίμνη Konigssee.

Βιέννη φωτογραφικό αφιέρωμα

Βιέννη

Τις επόμενες 4 μέρες τις περάσαμε στη Βιέννη και κυρίως στο ιστορικό της κέντρο. Κινούμασταν παντού με το μετρό μιας και το παρκάρισμα στο πεζοδρόμιο απλώς δεν υπάρχει και το ξενοδοχείο μας ήταν κοντά σε στάση του μετρό. Τα κτίρια είναι  πανέμορφα και άψογα συντηρημένα. Η Βιέννη έχει άπειρα πάρκα, μουσεία, παλάτια, αίθουσες τέχνης και μουσικής. Εμείς κάναμε μια αυστηρή επιλογή σύμφωνα με τα γούστα μας και προσπαθήσαμε νε την τηρήσουμε. Πρώτα βγάλαμε την Vienna Card στον σταθμό του μετρό που σου δίνει δωρεάν πρόσβαση στο μετρό και εκπτώσεις σε όλα τα μουσεία, παλάτια κτλ. Αν είσαι φίλος των μουσείων αξίζει να την αγοράσεις γιατί τα εισιτήρια είναι τσιμπημένα. Βέβαια το μέγεθος και η πληθώρα των εκθεμάτων σε αποζημιώνουν με το παραπάνω.

Ενδεικτικά θα αναφέρω μερικά από αυτά. Το κοινοβούλιό τους που είναι διακοσμημένο με αγάλματα εμπνευσμένα από την αρχαία Ελλάδα με μεγαλύτερο αυτό της Αθηνάς στην κεντρική του είσοδο. Μπορείς να επισκεφτείς και το εσωτερικό του. Το δημαρχείο της πόλης με την πλατεία του που είναι γεμάτη από καντίνες με γεύσεις από όλο τον κόσμο. Τον γοτθικού ρυθμού ναό Stephansdom, το παλάτι του Χόφμπουργκ το οποίο στεγάζει 3 μουσεία. Το εθνολογικό μουσείο με τεράστια συλλογή από πανοπλίες και όπλα του μεσαίωνα κυρίως. Σπάθες, κοντάρια, πανοπλίες και περικεφαλαίες. Το μουσείο της Εφέσου. Αυτό πρέπει να το δεις γιατί έχουν μεταφέρει όλη σχεδόν την αρχαία Έφεσο από τα παράλια της Μικράς Ασίας στη Βιέννη και τέλος ένα μικρότερο μουσείο με μουσικά όργανα. Πληροφορίες λένε ότι υπάρχει και το πρώτο πιάνο Yamaha με πλαίσιο σφένδαμοbox, δεν το είδα δεν μπορώ να το επιβεβαιώσω. Η συνοικία των μουσείων που έχει 4 μουσεία το ένα δίπλα στο άλλο και μερικά όμορφα καφέ. Προτείνω το μουσείο σύγχρονης τέχνης για τους φαν του είδους όπως και το Hundertwasserhaus από τον ομώνυμο Αυστριακό αρχιτέκτονα που θυμίζει πολύ τον Gaudi. Αυτά που δεν πρέπει με τίποτα να παραλείψετε είναι το Kunsthostorisches Museum (μουσείο ιστορίας της τέχνης), το μουσείο φυσικής Ιστορίας, τα θερινά ανάκτορα Schonbrun μαζί με τον τεράστιο ζωολογικό τους κήπο και το Riesenrad ένα Λούνα Παρκ με τον γιγάντιο τροχό του ηλικίας 100 ετών, τον παλαιότερο στην Ευρώπη. Τέλος μια επίσκεψη στην όπερα, η οποία ήταν κλειστή λόγω καλοκαιριού μας βγήκε σε καλό γιατί δίπλα της στο Musikvereinsgebaude, την αίθουσα που γίνεται το πρωτοχρονιάτικο κονσέρτο, ήταν ανοιχτά και είχε κονσέρτο με έργα του Μότσαρτ και Στράους  σε πολύ καλή τιμή. 22€ το άτομο περίπου το 1/3 της αρχικής μιας και άρχιζε σε λίγο. Μπορούσες να μπεις και με απλή ενδυμασία, αθλητικά παπούτσια και λερωμένα παντελόνια δηλαδή. Δεν το σκεφτήκαμε 2η φορά.

Αυστρία

Η είσοδος στην Αυστρία είναι λιγότερο εντυπωσιακή από ότι περίμενα. Σύνορα δεν υπάρχουν εκτός από μια ταμπέλα που σου λέει ότι μπήκες στην Αυστρία και άλλη μια για τα όρια ταχύτητας. Σταματάω όμως για να αγοράσω μια κάρτα διοδίων. Στην Αυστρία δεν υπάρχουν διόδια στους αυτοκινητόδρομους, αγοράζεις ένα αυτοκόλλητο, όπως έχουμε εδώ τα τέλη κυκλοφορίας και το κολλάς πάνω στο μηχανάκι ή αυτοκίνητο. Για την μοτοσυκλέτα για 10 μέρες πλήρωσα 7€. Λίγο ποιο κάτω μπαίνω σε ένα βενζινάδικο. Φουλάρω το ντεπόζιτο και ο μετρητής της αντλίας γράφει 17€. Δεν πιστεύω στα μάτια μου. Η βενζίνη στην Αυστρία κοστίζει 1,10€/λίτρο. Συνεχίζω στην Autobahn η οποία σε κάποια σημεία έχει μέχρι και 4 λωρίδες αλλά με 130χλμ/ώρα όριο είναι βαρετή σε επικίνδυνο βαθμό. Παρατηρώ ότι πολλά αυτοκίνητα δεν το τηρούν και πάνε με 150-160. Ανοίγω το γκάζι και βγαίνω στην αριστερή λωρίδα η οποία αδειάζει αυτόματα μόλις πλησιάζω από πίσω σε κάποιο αυτοκίνητο. Όπως και στην Ελλάδα δηλαδή!!! Σύντομα κινούμε με 170-180 και κόβω μόνο όπου βλέπω να κόβουν όλα τα αυτοκίνητα. Αυτός ο ρυθμός όμως είναι κουραστικός για τον συνεπιβάτη μου που ταλαιπωρείτε από τον αέρα. Στάση και τι να δω. Στο δεξί μου γόνατο λάδι. Ανάθεμα την φανταστική μου ιδέα να μην κάνω σέρβις πριν φύγω. Ευτυχώς αυτή η διαρροή είναι ακόμα μικρότερη από την προηγούμενη και σε άλλο σημείο οπότε λερώνει μόνο το παντελόνι και όχι το παπούτσι. γκρρρρρ

Το ξενοδοχείο μας στη Βιέννη είναι μακριά από το κέντρο σε ένα ήσυχο προάστιο. Καθαρό και άνετο με ιδιωτικό χώρο για παργκινκ και όχι το πεζοδρόμιο που είχε το ξενοδοχείο της Βουδαπέστης. Με το που μπαίνω μέσα βλέπω Η/Υ στη ρεσεψιόν με πρόσβαση στο internet και μάλιστα δωρεάν. Κάθομαι και αρχίζω να ψάχνω για συνεργείο. Το επίσημο site της Moto Guzzi δεν έχει την Αυστρία. Τελικά ήταν ποιο εύκολο από ότι φανταζόμουν, απλώς γράφεις Moto Guzzi και στο τέλος αντί για it ή com βάζεις at. Με λίγη βοήθεια από το forum (pin) της Ελληνικής λέσχης βρήκα διεύθυνση συνεργείου πολύ γρήγορα. Την βάζω στο gps και μου λέει 2,5 χλμ απόσταση. Πριν καν κλείσει το pc ήμουν πάνω στο μηχανάκι και πήγαινα προς τα εκεί.

Πολιτισμικό σοκ. Η αντιπροσωπεία της Aprilia και Moto Guzzi. Μόνο στο 36ώρο έχω δει τόσα Guzzi μαζεμένα. Σαν εγκαταστάσεις πρέπει να ήταν μεγαλύτερες από τις περισσότερες αντιπροσωπείες αυτοκινήτων που έχω δει. Δηλαδή αν πήγαινα σε αντιπροσωπεία Honda ή Yamaha θα είχαν μέγεθος μικρού χωριού? Φυσικά τα Guzzi είναι μαζί με τα Aprilia και όχι μαζί με τα scooter της piaggio σε αντίθεση με την πολιτική που ακολουθείτε σε άλλες χώρες. Ο νεαρός αυστριακός που με εξυπηρετεί μου λέει ότι υπάρχει ανταλλακτικό αλλά δεν υπάρχει χρόνος να επισκευάσουν το μηχανάκι μου. Οκ την ξέρω την ιστορία, τον ρωτάω πότε μπορούν να το επισκευάσουν, αύριο θα έρθετε μεταξύ 9.30 - 10.00. Την επόμενη 9.45 το μηχανάκι είναι στο συνεργείο. Το δεύτερο σοκ ήρθε όταν άκουσα τον λογαριασμό. 74€ μιας και η εργατοώρα κοστίζει 88€. Καλά να πάθεις Δημήτρη που δεν έκανες σέρβις πριν φύγεις για να μειώσεις τα έξοδα πριν το ταξίδι. Σκεπτικό για  όσκαρ.

συνεχίζεται...