Κυριακή 12 Μαΐου 2013

Museo Ferrari



Η Ιταλία είναι μια χώρα με τεράστια παράδοση στα μηχανοκίνητα αθλήματα. Λογικό θα μου πείτε αφού έχει πολλές βιομηχανίες αυτοκινήτων και μοτοσυκλετών. Για να καταλάβεις όμως το μέγεθος του πάθους που έχει ο Ιταλικός λαός με τα μηχανοκίνητα θα πρέπει να δεις τις γιαγιάδες στο χωριό να βγάζουν έξω από το σπίτι τους καρέκλες για να παρακολουθήσουν παππούδες να τρέχουν στην αναβίωση του Mille Miglia με τις προπολεμικές μοτοσυκλέτες τους.


Κάπως έτσι κατεβαίνοντας από το Μιλάνο για το Barri θέλοντας και μη περνάς κυριολεκτικά μπροστά από θρυλικά ονόματα όπως Ferrari, Agusta, Lamborghini. Αν έχεις μπόλικο χρόνο (και χρήμα) μπορείς να σταματάς κάθε 50 χλμ και να χαζεύεις με τις ώρες. Δυστυχώς εγώ δεν είχα τίποτα από τα δυο οπότε μια επιλογή ήταν επιβεβλημένη. Αν και το αρχικό πρόγραμμα είχε Ferrari και Lamborghini σε μια μέρα (είναι στο ίδιο ύψος της Autostrada το ένα από δεξιά και το άλλο από αριστερά) δυστυχώς μια ατυχία που κόστισε μερικές ώρες και έπρεπε να διαλέξω, φυσικά το θρυλικότερο όνομα της Ιταλικής παράδοσης επικράτησε.
Ferrari 750 Monza 1954

Ferrari Evo F2 1951

Το μουσείο της Ferrari βρίσκεται στο Maranello το οποίο ζει και αναπνέει με αυτό το όνομα. Όταν το επισκέφθηκα το 2011 δεν είχε γίνει ακόμα το καινούργιο, το οποίο όποιος πάει τώρα θα βρει και λέγετε Museo Casa Enzo. Ακόμα όμως και το παλιό είναι ένας ύμνος στην αυτοκίνηση. Μπαίνοντας πληρώνεις το τσουχτερό αντίτιμο και διαπιστώνεις το Ιταλικό δαιμόνιο. Βεστιάριο δεν υπάρχει για να αφήσεις π.χ. το κράνος σου αν έχεις πάει με μοτοσυκλέτα, υπάρχει όμως ένα μαγαζί με αναμνηστικά των οποίων οι τιμές είναι αλμυρότατες. Ξεκινάμε με μερικές φόρμουλες όπως την 126 C2 με την οποία πήρε το πρωτάθλημα του 1982 ο G Villeneuve. Στον κάτω όροφο υπάρχουν διάσπαρτες φόρμουλες από τις δεκαετίες του 70 και 80. Επίσης σε ειδικές βάσεις μπορείς να θαυμάσεις αγωνιστικά μοτέρ από διάφορες χρονικές περιόδους. Πραγματικά γλυπτά της μηχανολογίας. Επίσης υπάρχουν μερικά κλασικά κομμάτια του 50 και 60 όχι όμως τα πρωτοκλασάτα. Αυτό που αξίζει είναι μια αναπαράσταση pit stop όπου έχουν μια σύγχρονη F1 σε "κομμάτια" το carbon πλαίσιο, τους τροχούς κτλ.

Το "γραφείο" της 750 Monza

Ferrari 250 GT Competizione

Ανεβαίνοντας στον επάνω όροφο σε υποδέχεται στον δικό της χώρο μια Enzo. Κάπου εκεί ξόδεψα 10 λεπτά χαζεύοντας τις απίθανες λεπτομέρειες αυτού του αυτοκινήτου μιας και ήταν η πρώτη φορά που είδα ένα ζωντανό και όχι σε φώτο. Μπαίνοντας στον κυρίως χώρο του 2ου ορόφου μένεις άναυδος για λίγο μέχρι να αποφασίσεις από που να ξεκινήσεις και τι να πρωτοχαζέψεις. Αυτοκίνητα που στόλιζαν αφίσες σε παιδικά δωμάτια και αργότερα οθόνες υπολογιστών είναι μπροστά σου ολοζώντανα για να τα ακουμπήσεις και να τα φωτογραφίσεις. Ενδεικτικά αναφέρω, F40, 275 GT4, Dino GT, GTO, California, SA Aperta, 458 Italia, Testarossa και η εξαιρετικά σπάνια 599XX. Ένα αυτοκίνητο που σε ελαφρώνει από περίπου 1.000.000€ αλλά ποτέ δεν μπορείς να οδηγήσεις στο δρόμο γιατί η Ferrari στο φέρνει μόνο σε όποια πίστα επιλέξεις, το τρέχεις και μετά το παίρνει πίσω να το φυλάξει και ούτω καθεξής. Στην τιμή περιλαμβάνετε και μάθημα από οδηγό της F1! Περιμετρικά του χώρου υπάρχουν τα γνωστά γλυπτά - κινητήρες με τις περίτεχνες εξαγωγές τους που θέλεις να χαϊδέψεις, φιλήσεις κτλ.


Ferrari 512M 1971 συμμετοχή στις 24ώρες του LeMans Ένας αγώνας που η Ferrari έχει επίσης μεγάλη ιστορία.
 

Ferrari 599XX από τα σπανιότερα αυτοκίνητα της φίρμας

Στο χώρο υπάρχουν γυάλινες προθήκες με διάφορα αντικείμενα όπως, τιμόνια, δαγκάνες φρένων, τεραστίων διαστάσεων ζάντες και άλλα. Αυτό που μου έκανε όμως ιδιαίτερη εντύπωση ήταν μια γυάλινη μπίλια με μια σταγόνα κόκκινο χρώμα εσωτερικά. Το χρώμα φυσικά ήταν το Rosso Corsa με το οποίο βάφονται όλα τα αγωνιστικά μονοθέσια της Ferrari. Η κρυστάλλινη αυτή μπίλια γνωστή και σαν FRED (Ferrari Red paint), ενσωματώθηκε το 2003 στην Ευρωπαϊκή διαστημική αποστολή στον Άρη. Ήταν δηλαδή ένα αναμνηστικό από τη Γη που στάλθηκε στον Άρη. Για να μπει βέβαια στον δορυφόρο πέρασε όλα τα τεστ αντοχής τόσο θερμικής όσο και μηχανικής για να βεβαιωθεί ότι μπορεί να αντέξει την εκτόξευση αλλά και το ταξίδι.

Το μοτέρ της παγκόσμιας πρωταθλήτριας F1 του 2001, πραγματικό γλυπτό οι εξαγωγές

Μια F1 (2010) σε . . . φέτες

F1 126C 1981 G. Villeneuve


Ferrari Enzo

No comments...

Η μπίλια με το χρώμα!

Ferrari GTO 1984

Ferrari F40 το απόλυτα μυθικό Supercar

Μόνο για γνώστες, μέχρι και τα φρένα δεν είχαν υποβοήθηση για καλύτερη αίσθηση

Τελευταίος μέρος του μουσείου είναι ένα ημικυκλικό δωμάτιο υψηλής τεχνολογίας που περιφερειακά του βρίσκονται υπερυψωμένες και σε κλίση οι τελευταίες πρωταθλήτριες F1 της Ferrari. Ανάμεσά τους προβάλετε ένα βίντεο με μια σύντομη περίληψη της πολύ μεγάλης αγωνιστικής ιστορίας του εργοστασίου. Στην απέναντι πλευρά του τοίχου υπάρχουν κύπελα και φωτογραφίες από την μακρά αγωνιστική παράδοση. Ο χώρος αυτός ανανεώνεται συχνά και τα εκθέματα αλλάζουν.


F2007 πρωταθλήτρια του 2007


458 Italia η ομορφότερη σύγχρονη Ferrari αλλά σε κίτρινο;;;;

Ferrari SA Aperta 2010

1987 η εποχή των turbo

1990 3500cc 12 κύλινδροι 690+ άλογα



Βγαίνοντας από το μουσείο και ακριβώς απέναντι υπάρχει ένα μαγαζί το Push Start με αναμνηστικά και ένα αρκετά ενδιαφέρον πάρκινγκ. Εκεί θα βρείτε μια Lamborghini Gallardo LP570-4 Superleggera, μια Ferrari 458 Italia, μια California, μια F430 Scuderia και μια ταπεινή 430 Spider. Τελευταίες προσθήκες από το site του καταστήματος είναι η Lamborghini Aventador LP700-4 και η Ferrari 599 GTB. Αυτές βέβαια δεν ανήκουν στους υπαλλήλους του μαγαζιού αλλά στο ίδιο το μαγαζί και διατίθενται προς ενοικίαση για μια σύντομη βόλτα. Οι τιμές είναι ανάλογες του μοντέλου και του χρόνου που έχεις. Ενδεικτικά ξεκινάνε από 80€ για 10 λεπτά με την 430 και καταλήγουν στα 900€ για μια ώρα στο βουνό με την Aventador των 350 χλμ/ώρα ή 2 ώρες με την 458. Στην τιμή περιλαμβάνετε συνοδηγός - πλοηγός. Σιγά μην σε αφήσουν να πας μόνος σου! Αν θέλεις να πάρεις και τον/την φίλη σου μαζί πληρώνεις κάτι παραπάνω. Στα αυτοκίνητα υπάρχει και κάμερα για να καταγράψει τη βόλτα σου. Με 220€ θα μπορούσα να βολτάρω για μισή ώρα με μια California εγώ και η γυναίκα γύρω από το Maranello, μια ευκαιρία που δύσκολα θα μου ξαναδοθεί πλέον.

Αναρωτιέμαι αν χρειάζονται παρκαδόρο

Ιταλικά καθαρόαιμα έξω από το μουσείο θρύλο.

Αν βρεθείτε λοιπόν ποτέ στο Maranello μην διστάσετε να κάνετε την κίνηση. Αξία ανεκτίμητη που λένε και στη διαφήμιση.

Ferrari Dino 206 GT 1967. 4κύλινδρη 2000 cc με μόλις 180 άλογα.

Η σειρά Dino ήταν μια προσπάθεια της Ferrari να βγάλει χαμηλού κόστος αυτοκίνητα με 4κύλινδρα και 6κύλινδρα μοτέρ.

Δευτέρα 8 Απριλίου 2013

Rendez-vous

"Κάνει το Bullitt να μοιάζει με καρτούν" είπε για αυτό το μικρό φιλμ ο Jeremy Clarkson του Top Gear.

To Rendez-vous είναι ίσως η πιο καλτ ταινία μικρού μήκους για τους απανταχού "petrolheads".
Γυρίστηκε το 1976 από τον Γάλλο σκηνοθέτη Claude Lelouch, ξημερώματα στους δρόμους του Παρισιού και είναι η απάντηση του στις σκηνές κυνηγητού του "Bullit" και του "The French Connection".

Το φιλμάκι ποτέ δεν είχε κανονική διανομή στους κινηματογράφους. Κάποια στιγμή κυκλοφόρησαν κάποιες βιντεοκασέτες. Στα χέρια μου έφτασε πρώτη φορά πριν μερικά χρόνια σαν DVD ένθετο  στο ελληνικό DRIVE. Ευρέως γνωστό έγινε την εποχή του internet και του youtube. Στο Internet λοιπόν ήταν που ο θρύλος του γιγαντώθηκε και τα ερωτήματα ήταν περισσότερα από τις απαντήσεις. Ποιος οδηγούσε το αυτοκίνητο, τι αυτοκίνητο ήταν, συλλάβανε τον σκηνοθέτη μετά την 1η προβολή του;

Τελικά το 2006 ο σκηνοθέτης του έδωσε μια συνέντευξη σε έναν Γάλλο δημοσιογράφο κάνοντας πάλι την ίδια διαδρομή με το ίδιο αυτοκίνητο, με κανονικές ταχύτητες αυτή τη φορά και δίνοντας τέλος στην όλη παραφιλολογία.

Ο ίδιος ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου και όχι ένας οδηγός της F1 όπως λεγόταν. Το αυτοκίνητο ήταν η προσωπική του Mercedes-Benz 450SEL 6.9 και το επιλέξανε γιατί είχε υδροπνευματική ανάρτηση και έτσι τα πλάνα δεν θα ήταν κουνημένα. Η αρκετά ογκώδης κάμερα της εποχής στερεώθηκε στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου. Μέσα στο αυτοκίνητο ήταν 3 άτομα. Ο Lelouch που οδηγούσε, ο καμεραμάν που με ένα τηλεχειριστήριο άνοιγε και έκλεινε το διάφραγμα της κάμερας και ένας ακόμα.

Η λήψη έγινε όλη με την μια. Δεν υπάρχει καθόλου μοντάζ ή ειδικά εφέ, εκτός από τον ήχο. Το μαρσάρισμα που ακούγεται από τον κινητήρα και οι στριγκλιές από τα λάστιχα είναι από μια Ferrari. Ο Lelouch έκανε άλλη μια φορά την διαδρομή με μια Ferrari για να καταγράψει τον ήχο. "Πιστεύω ότι με αυτόν τον ήχο είναι καλύτερο για τους φανατικούς των μηχανοκίνητων "είπε και εγώ συμφωνώ μαζί του. Κατά τα άλλα τίποτα δεν έχει κοπεί από την μια και μοναδική λήψη. Οι δρόμοι είναι ανοιχτοί στην κυκλοφορία και οι παρανομίες του Lelouch κανονικότατες! Τσαλαπατάει κόκκινα, βγαίνει στο αντίθετο ρεύμα, οδηγεί ανάποδα σε μονόδρομο, φτάνει ακόμα και τα 200χλμ/ώρα μέσα στο Παρίσι!

"Δεν σκοπεύαμε να κινδυνέψουμε", "σε όλα τα σημεία είχα ορατότητα", "εκεί που περνάω μέσα από τις καμάρες και δεν έβλεπα ήταν ένα συνεργάτης μου με ασύρματο για να μου πει να κόψω αν ερχόταν κάποιος". Μόνο που μετά το γύρισμα του είπε ότι ο ασύρματος δεν δούλευε...

Και γιατί το έκανε; "Ένα βράδυ που καθόμασταν και συζητούσαμε μου ήρθε η ιδέα. Τα ξημερώματα βγήκαμε στο δρόμο και το γυρίσαμε. Ανησυχούσα μόνο να μην μου τελειώσει το φιλμ". Το καλύτερο απ΄όλα είναι το πως εμπνεύστηκε την ιστορία γιατί όπως λέει και ο ίδιος πίσω από κάθε ταινία όσο μικρή και αν είναι πρέπει να υπάρχει μια υπόθεση. Μανιακός ο ίδιος με την ακρίβεια, δεν αργεί ποτέ στα ραντεβού του, ήθελε να δείξει τον αγώνα και το ρίσκο που παίρνει ένας νέος άνδρας για να συναντήσει την αγαπημένη του.

Απολαύστε λοιπόν τα 8 λεπτά και 39 δευτερόλεπτα μιας πραγματικά προκλητικής ταινίας στους κεντρικούς δρόμους του Παρισιού του 70, σε μια διαδρομή που ξεγελά τον θάνατο.

Σάββατο 30 Μαρτίου 2013

Morbidelli Racing

Στο τελευταίο αυτό post για το μουσείο του Morbidelli θα δούμε μερικά από τα αγωνιστικά μηχανάκια της συλλογής του. Τα λευκά είναι μοτοσυκλέτες δικής του κατασκευής.

Benelli 250 GP 1964

Honda 125 CR93 1962

Derbi 125 GP 1969 Η μοτοσυκλέτα του Ángel Nieto

Ο Nieto ήταν λίγο προληπτικός. Είχε 12+1 πρωταθλήματα.

Yamaha TZ 750 1976

Morbidelli 250 GP Paolo Bianchi 1976

Morbidelli 250 GP 1979

Το συμβόλαιο που υπέγραψε ο Giacomo Agostini με τον Morbidelli το 1976

Morbidelli 500 GP 1980 Οι γιαπωνέζοι μηχανικοί της εποχής χάζευαν το μονοκόκ πλαίσιο από αλουμίνιο και τις κολλήσεις που έκανε ένας Ιταλός στο χέρι και οι ίδιοι δεν μπορούσαν τότε.

Το γραφείο του Nieto, στροφόμετρο - θερμόμετρο τέλος.

Το 125 του Nieto 1970


Morbidelli Modern

1960 - 1990

Bultaco TSS125 Competizione 1970
 
Rumi Formichimo 125 1956
 
Lambretta 125Li Special 1959

Benelli 6κίλυνδρο

Montesa

Jawa DT500 Speedway 1977

Honda CB750E 1973
Honda CBX τα λόγια και τα κύλινδρα περισσεύουν

Honda CBR 250RR 1990 εντυπωσίασε τους Ιταλούς με τις 18.000 σαλ που ανέβαζε.

Sandroni 125 GP 1994 Από τα πρώτα αγωνιστικά του Valentino Rossi

Το εφηβικό "γραφείο" του Rossi